In de Volkskrant van vandaag kunnen we lezen over een wenselijk verbod op snoepsigaretten en andere snoep-rookwaren.  In Amerika is onderzoek gedaan en kinderen die chocolade sigaretten opsnoepensteken zouden sneller gaan roken. Kinderen zouden nav. de snoepsigaretten de conclusie trekken dat roken sociaal acceptabel gedrag is. Zowel het Europees parlement als de wereldgezondheidsorganisatie pleiten voor een verbod op de rook-snoepwaren. Dussss……..

Goh, ik begin me stevig af te vragen to welke ellende een speelgoedwapen kan leiden. En hoe zit het met de levensechte games, waarin geschoten en gemoord wordt. Als z0′n onschuldig chocolade sigaretje al tot een rookverslaving kan leiden, wat doet dan het zwaaien met ridderzwaarden en het veelvuldig knallen van een klapperpistooltje met de jeugdige spruiten? Wat mij betreft kan de wereldgezondsheidsorganisatie zich daar beter mee bezig houden. Ja toch! Niet dan?

Als de sinterklaaspret voorbij was en de sigaretjes opgesnoept, draaiden wij als kind onze eigen sigaretjes. Gewoon van een opgerold stukje dik papier, die branden ook veel beter…..

Ze zijn echt heel donker momenteel………………

Ze zijn donker, deze dagen……….

Het is jullie wellicht bekend dat vanacht de klok een uur wordt terug gezet . Weten jullie echter ook dit het de donkerste nacht van het jaar is?! En dat veel gemeenten hier nog een schepje bovenop doen door vanacht de lantaarnpalen uit te doen?! 

Soms zie je met het licht uit nou eenmaal meer dan met het licht aan!!!

Zie voor meer info : Nacht van de nacht.

Eén van de jeugdige leden van ons orkest heeft een ernstig ongeluk gehad. Hij is buiten levensgevaar, maar ligt nog wel in coma.

Eigenlijk heb ik er geen woorden voor. We zijn enorm begaan met het slachtoffer en zijn familie. Je wilt zo graag iets doen, maar meer dan een luisterend oor en een troostend woord is er eigenlijk niet te bieden. Iedere dag stuur ik positieve energie het universum in richting slachtoffer. Hopelijk ontwaakt hij snel uit zijn coma.

*Update, inmiddels zijn er geen bloedingen meer, ademt hij volledig zelfstandig en is het luchtslangetje eruit.

Florence was bij Racoon, met dochterlief. Een dijk van een stem en mooie muziek, soms wat teveel van hetzelfde, maar zeker de moeite waard. Omdat ze in het theater stonden had het wel iets meer van show mogen hebben. Nu werden de nummers wat verlegen aan elkaar gepraat…..

Love you more

brother

De cover van hallelujah was prachtig, helaas laat de (geluids)kwaliteit van dit filmpje te wensen over.

"Zeg Florence, ik zou nog steeds een keer bij je langs komen, zullen we vanavond ff een bakkie doen"? zei mijn cliënt van het eerste uur. Goh, hoe komen jullie dan, vraag ik. Nou met de brommobiel van Kees. Zou je dat wel doen, reageer ik bezorgd, in het donker door het bos? Big smile, ja joh, geen probleem. Nah, weet je wat, als je rond etenstijd komt kunnen jullie een hapje mee eten, dan hoef je niet in het donker te rijden.

En zo arriveerden zij, met plantje, verhalen en goeie zin. Het eten smaakte hen oppperbest en tijdens het uitbuiken speelden de kids een deuntje. De trombone en dwarsfluit klonken prima en ook Florence moest een nootje blazen op de sax. Na het bakkie koffie bij de open haard, en nog wat babbels vertrokken zij weer naar huis met de brommobiel. Inmiddels in het donker, lichtelijk bezorgd keek ik hen na…

Na een half uurtje ging mijn werkmobiel over, ojee dacht ik, staan ze met pech in het bos? "Haa, Florence we zijn weer veilig thuis aangekomen hoor. Het was gezellig hoor!" Doei.

Opgelucht leg ik neer, een geslaagde avond, goed afgesloten.

Hier kunnen jullie lezen hoe ‘onze’ burendag  ontstond en dat we de smaak goed te pakken hadden. Daarover lees je alles op burendag part two. Ook in 2007 organiseerden de Buuf en ik onze burendag .

Maar vandaag hadden de Buuf en ik andere verplichtingen. Wij waren aan de toeter samen met onze muziekvereniging hadden wij een Play-inn. We probeerden nog andere buren op de been te krijgen om het organsatie- stokje over te nemen. Maar helaas, no animo. Dit jaar geen koffie, appeltaart en keutelende buurtjes.

Dus vandaag was het stil in onze straat…….. , aan ons lag het niet, want wij toeterden 2 straten verderop de longen uit ons lijf. De achtergebleven oplettende buurtjes  moeten het hebben gehoord!

Tijdens bosritjes vind ik het prachtig om een ree te spotten. Behalve dat ze prachtig zijn om te zien, staat het zien ervan gelijk aan een dag geluk …..  Een gespot ree makes my day!

Zoals jullie gisteren konden zien was ik Hoppetiehoo met de Speknek. In mijn zak het piepkleine nieuwe cameraa’tje om leuke kiekjes te maken. Eenmaal in het bos, vlak voor een haakse bocht naar links, bedacht ik me dat ik mijn camera tevoorschijn zou moeten halen. Er zou maar eens net achter die bocht een pracht van een ree op me staan te wachten. Razendsnelle gedachten verwierpen deze mogelijkheid. Op deze plek was ik ze nog nooit tegen gekomen, te dicht bij de bewoonde wereld.

Ik rij de hoek om… en sta plotsklaps oog in oog met een prachtig ree. Het beestje kijkt nieuwschierig naar de Speknek en blijft staan*. Ik houd halt en ga naarstig op zoek naar de veilig achter een rits opgeborgen camera. Speknek wordt onrustig, hij is niet meegegaan naar het Bos om stil te staan. Ondanks dat blijft de ree ons aankijken. Het wordt lastig een foto maken bedenk ik me terwijl de Speknek alle kanten uit begint te draaien. Op dat moment komen er  luidruchtige mountain-bikers over een naastgelegen pad. Gevolg, ree kiest het hazepad, terwijl ik met 1 hand probeer de Speknek weer onder controle te krijgen, moffel ik teleurgesteld  met de andere het camera’tje weer weg.  Vertrouw altjd op je intuïtie mopper ik op mezelf. Pas aan het eind van mijn rit krijg ik een herkansing. Helaas staat deze niet vlak voor onze neus en zul je goed moeten zoeken in het midden van de foto.                                                                                                                              

* Mijn ervaring is dat reeën eigenlijk nooit direct op de vlucht slaan. Te paard ruiken zij niet de lucht van de mens, maar van het dier. Mogelijk spreekt de kleur van de Speknek ook tot hun verbeelding, omdat deze praktisch gelijk is aan die van hen.